คู่และคี๋ บวกและลบ ขวาและซ้าย มีและไม่มี

ในโลกนี้เป็นปกติยิ่งนักที่มีขาวและดำ คู่และคี่ สว่างและมืด ใช่และไม่ใช่ ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นี่และเราปลูกฝังและสอนรวมทั้งแลกเปลี่ยนกับลูกๆของเราประสาเราๆ ผิดถูกมีบ่อยให้เห็น เราทดลองเราจึงรู้ ลูกสาวคนโตเลี้ยงดูมาอย่างinputแต่ลูกสาวคนเล็กเราปล่อยให้เต็มที่เหมือนกัน ผลที่ออกมาคือเราจ้องมองและเรารู้ตัวว่าเรากำลังเลี้ยงเด็กอัจฉริยะที่สมาธิสั้นคนหนึ่ง แม้โลกภายนอกจะดูเป็นระบบ แต่มันก็เป็นระบบของโลกภายนอกบางอย่างถูก บางอย่างผิด เราไม่นับว่านี่คือมาตรฐาน และผมไม่ใช่นักสัดทัดมาตรฐาน แต่ที่แน่ๆลูกสาวคนเล็กของผมชอบบวกเลข คิดเลข ชอบดนตรี พูดภาษาอังกฤษได้ ออกเสียงชัดแจ๋ว แต่ที่ด้อยคือการอ่านและการเขียน เธอถนัดและชอบวาดรูบ วาดลอกเลียนแบบ ตลอดเวลาที่ผ่านมา อากาศเปลี่ยน ฝนตก หนาวจัด หรือดูไม่ปกติสุขภาพ เราก็ไม่ให้เทวดาตัวน้อยของเราไปโรงเรียน เราก็เลี้ยงดูที่บ้าน อ่านไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าคิดไม่ได้ จินตนาการไม่ได้ ความล้มเหลวของหลายๆระบบของประเทศนี้ทำให้ผมเข็ดหลาบ และผมจึงเป็นคนนอกในสายตาของคนทั่วๆไป และผมก็เป็นคนในของคนทั่วๆไปที่รู้จักผมอีกเช่นกัน.กระดาษเขียนเพลงแผ่นแล้วแผ่นเล่าผมฉีกมันขาดและขยำทิ้งหากมันไม่ใช่ แน่นอนมันเป็นกระดาษที่ฝึกหัดเขียนวาดรูบของลูกสาวและเมื่อมันเป็นขยะแล้ว มันยังเป็นของที่ใช้ได้สำหรับผมอีก ผมใช้ช่องว่างของหน้ากระดาษที่เหลือเขียนเนื้อเพลง และเมื่อผมฉีกทิ้งผมก็รู้สึกคุ้มแล้ว ละทิ้งเพื่ออีกหนึ่งก้าว