แด่...ซูโม่

สนามบิน โรงแรม ฉันมาถึงตอนสาย ฉันนั่งอยู่บนระเบียง ทิวทัศน์เธอมหัศจรย์ จ้องมองแม่น้ำ มองดูเรือ ดูคน มองดูสะพาน ฉันมองเห็นเจ้ารุ้งกินน้ำ แต่ฉันไม่เห็นเธอ ฉันขึ้นเวทีพบความแปลกใจ เธอเองคงจะไม่รู้ ฉันเล่นบทเพลงของเธออีกครั้ง รางวัลคือคนดู ได้เห็นพวกเขาร้องเพลงกับฉัน ได้เห็นพวกเรารักและกอดกัน ฉันไม่เห็นเธอ ที่รักฉันรู้ เธอเปลี่ยนไป. ฉันกลับ กลางคืน ฉันไม่รู้จะไปไหน ถึงบ้าน ที่วังเวง ความเหงาเยือนสนิทข้างใน บ้านที่เงียบเหงา ฉันทำเป็นว่ามีเธอนั้นข้างกาย ในความอ้างว้าง ในความโหดร้าย เจ้าหกสายคือเพื่อนแท้. ฉันเล่นบทเพลงของเธออีกครั้ง ปลอบประโลมตัวเอง ฉันอยากให้มันเหมือนเดิมอีกครั้ง มันไม่อาจจะเป็นจริง สุดท้ายก็รับไม่ไหว สุดท้ายน้ำน้อยๆก็ไหล ชะโลม ร้อนผ่าว ที่รัก เพราะเธอ นั้นจากไป.  นี่คือส่วนหนึ่งของเพลง เร็วๆนี้คุณๆจะได้ฟังมันกับ  ซูโม่สุทธิพงษ์ คงชุมได้แน่นอนครับ