คำนำ

ความรักเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ของมนุษย์และของทุกๆสิ่งที่มีชีวิตในทั่วสากล โลก ความรักเป็นเรื่องที่ฝังลึกและสำแดงอิทธิฤทธิ์ออกมาในเวลาที่มันสุกงอม time and space เป็นคำพูดที่ผมมักจะนำมาใช้ประกอบการคิดและการเขียนของผม ความรักดูเป็นเรื่องยิ่งใหญ่สำหรับผมมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผมรักที่จะรัก รักที่จะคิด รักที่จะฝัน รักที่จะเขียน รักที่จะสร้าง ผมมองเห็นความรักคือpassionในเวลาเดียวกัน ลิงกอริลล่าจ่าฝูงรักลูกๆและเมียในโขลงของมันๆต่อสู้และฆ่าเพื่อยู่รอดและ ปกครอง ผมก็ไม่เถียงว่านี่ก็คือความรักและเพราะความรัก แม่สุนัขหวงลูกๆเพราะที่ผ่านๆมาเธอพบปะแต่ความน่ากลัวชั่วร้ายเธอจึงมองโลก อย่างน่าหวาดกลัวเราจึงไม่แปลกใจที่พบเห็นแม่สุนัขที่กำลังให้นมลูกและแยก เขี้ยวขู่คำรามเราแม้ว่าเรากำลังจะไปเยี่ยมไข้และดูแล หากแต่เธอไม่รู้ นี่ก็คือความรัก ความรักของเด็กหนุ่มที่ปวดร้าวแล้วแสดงอารมณ์กับฝักบัวร้องไห้เช่นในหนังผม ก็เห็นว่านี่คือความรักเช่นกัน ผมกับวัย53ขวบปีก็ยังมีความรักอยู่และใช้ชีวิตกับความรัก ผมอยากจะเขียนบันทึกสิ่งเหล่านี้ออกมาเป็นบล็อคของผม เป็นเรื่องราวของผม เป็นความรู้สึกของผม เป็นเรื่องส่วนตัวของผม และเป็นพื้นที่ส่วนตัวของผม เรื่องอาหารของผม เรื่องดนตรีของผม เพลงของผม เพื่อนๆของผม เรื่องสั้นของผม และนวนิยายของผม สิ่งแวดล้อมของผม คิดไว้นานแล้วและวันนี้จึงได้นั่งลงทดลองทำดู เขียนดูนำสาระมาให้เพื่่อนๆเข้าใจผมและผมรู้ว่าผมนั้นยังเป็นนักศึกษาเช่น เดียวกับทุกๆท่านยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างมากมายยิ่งนักที่เราไม่ได้รู้กัน ขอขอบพระคุณที่สนใจและติดตามครับ